mənim qara sevdam bu gün

 

 

Dekabrın 21-i müasir Azərbaycan poeziyasının və rəssamlıq sənətinin istedadlı, tanınmış nümayəndəsi mərhum Adil Mirseyidin doğum günü idi. Gələn il isə unudulmaz sənətkarın 65 illiyi tamam olacaq.

 

Bu vəsiləylə Adil Mirseyidin şeirlərindən nümunələri oxucularımıza təqdim edir, şairin xatirəsinə bir daha dərin ehtiramımızı bildiririk.

 

könlümün budağında yetişmiş meyvə kimi

dimdikləyir, dimdikləyir, dimdikləyir ürəyimi

bir ömür boyu gözlədim səni

ömür necə gəlib keçdi bilmədim

payız qapını kəsdirib artıq

mən çərpələng düzəltdim bir şeirdən

külək gözdən itdi birdən ağaclar arasında

ana yurdum yada düşdü içimdə yarpaq tökümü

pəncərədə sarı xrizantem çiçəyi

qüssə ilə baxır bayırda yağan yağışa

bağrım çartlayır bağrım çartlayır dərddən

heç olmasa bir atlı keçəydi tozlu yoldan

bir it hürəydi hardasa

ya da xoruz səsi gələydi kənddən

uzun ayrılıqdan sonra özümlə görüşdüm mən

dörd yol ayrıcında bir payız günü

 

lll

 

bir cüt çöl göyərçini uçub qonub

tül pərdəsi heyva gülü rənginə çalan

üzü güneyə baxan pəncərəmin önünə

niyə insanlar bir-birini öldürürlər

pıçıldadı bir göyərçin mən susdum

dən səpdim göyərçinlərə şeir oxudum

şəhərdə insanlar günəşlə deyil

metro stansiyaları arasındakı

məsafəylə ölçürlər biqalümun zamanı

adi bir yay günüdü bu gün

dəniz kənarına tələsir şəhər insanı

sərin pivə dadır sahildə hava

kədərlidir nədənsə ağacların yaşılı

dəniz mavisi quşların səsi

kədərlidir afişalar vitrinlər

kədərlidi ömrümdən yarpaqtək düşən günlər

mən hər səhər şəhərin mərkəzində

bahalı supermarketlərin

vitrinləri önündən keçirəm

mən hər axşam özümü öldürürəm

sonra gedib meyxanada şərab içirəm

sonra qanlı əllərimlə şeir yazıram

gecələr Hirosima və Xocalı girir yuxuma

Nargin adasında güllələnən gənc şair

təsəlli verir qərib ruhuma

köhnə dostum universitet professoru

həccə gedib dua edib daşlayıb şeytanı

mən isə metro stansiyalarının

arasındakı məsafəylə ölçürəm

barmaqlarım arasından axıb gedən zamanı

 

lll

 

ölümlə rəqs eləyən kəpənəklər kimiyəm

ölümlə rəqs eləmək heç ağlına gəlibmi

bir gecə yarısı küçənin ortasında

dəli kimi ağladınmı bir kərə

qara buluddan yağan qara yağmur altında

o anda ölüm mələyi

sənə toxunmadan keçib gedibmi

bir telefon köşkü tapıb

ən yaxın dostuma zəng vurdum

ölürəm dedim inanmadı

sərxoşsan dedi mənə

halbuki yaxşı bilir on ildi içki içmirəm

bir də yığdım dostumun telefon nömrəsini

ölürəm dedim yenə

 

yağış kəsdi külək yatdı

indi könlüm çox rahatdı

dostum var nə düşmənim

unudub məni ana vətənim

ey ölümlə rəqs eləyən ağ qanadlı kəpənək

gəl mənim dostum ol sən

gəl bir yerdə ölümlə rəqs eləyək

 

lll

 

bir kənd çayxanasında sobaya yaxın oturub

ömrümü günümü vərəqləyirəm

təzə şəhər lətifələri danışıram

boz divardan mənə baxan kölgəmə

sən ən ağır günlərində ömrünü

bir fransız romanıtək varaqlayarsan

təzə şəhər lətifələri danışmağıma baxma

mən içimdə hönkürüb ağlayıram

sənin adını gizlətmişəm mən

dodağımda çatlayan iki söz arasında

son dəfə üzünü görmədən bəlkə

uçub gedəcəm bir gün qaşla göz arasında

neçə gündü bir bulud tovuz quşu qanadıtək

açıb qanadını başımın üstə

bu çərşənbə axşamı mən dəli-divanəyəm

bu çərşənbə axşamı bu canı məndən istə

sobaya yaxın oturmuşam bir kənd çayxanasında

qara xəbər döydü birdən çayxana qapısını

mən qəhr oldum kürəyimdə qara xəbər

şəhərdə işıqlar sönsə bu gecə

sən qara çırağın işığında

dua elə mənim üçün dua elə səhərə qədər

 

lll

 

balaca bir mətbəx şəkli çəkir

səhər erkən pəncərədən süzülən işıq

əşyaların çizgiləri aydınlığa qovuşur

seylon çayı dəm alır darçın qarışıq

bu mətbəxdə mavi bəyaz bir hüzn var

hüznlə süslənib səhər

süfrədə isti çörək radioda boyat xəbərlər

ətirşah qoxusutək islaq bir kədər

dənizin üstündən duman çəkilir

sübh namazına durub dua eləyir

umudları boşa çıxmış br qadın

bu balaca mətbəxi bu islaq ətirşah qoxusunu

bu qadının gözlərini bu qadının yuxusunu

pəncərədən süzülən işığı sevirəm mən

bu sevda mənimlə məzara girər

uçun quşlar uçun, uçun dünya gözəldi bu gün

mən də bu gün qanad açıb uçardım

ürəyimdə ağır yük olmasaydı

gecə səhərə qədər ağlayan tut ağacı

gün doğunca gülümsədi üzümə

 

lll

 

uçan quşun kölgəsini

tutub basdım bağrıma

unuduldu bir anlıq unuduldu ağrı-acı

axıb gedən buludları akvarelə bənzəyən

bir qərib gündə pəncərəmin şüşəsini

döyür ağ tut ağacı

qədərində nə varsa onu yaşayacaqsan

demişdi mənə şaman kimi bir rəssam

aradan uzun illər ötüb keçib

o rəssamı xatırladım bu axşam

bu şəhərdə şaman kimi bir rəssam vardı

bir gecə ay onu çəkib apardı

təbəssümü qaldı aynada

yaşıl rəngim quruyub palitrada

pəncərədən baxıram payız gəlib dağlara

götür fırçanı bulud şəkli çək

o buludu uzaqlara aparın külək

siz məni boş verin dostlar bu anda

bir qızılgül ləçəyinə bükmüşəm ürəyimi

qədərimlə baş-başa buraxıb gedin məni

içimdə vivaldinin musiqisi səslənir

 

lll

 

unudulmuş bir axşamın melanxolik musiqisi

açır mənim ürəyimin gizli yaralarını

unudulmuş sevdaların

qanı axır açıq yaramdan

ay Allah bitdim mən

ay Allah qurtar məni bu yeknəsəng musiqidən

bir gecə qatarı fit verib keçir

unudulmuş istasiyondan

unudulmuş istasiyonda sonbahar yalnızlığı

yağmur içində gözləyir bizi

orda yağmur altında qoyub gəlmişik

ən gözəl ən şirin xatirəmizi

ay Allah qurtar məni bu yeknəsəq musiqidən

hulqumumda bir hıçqırıq boğulur

bir tamu əzabıyla şair ömrü yaşadıq

bir sirr qalmayıb daha

baxdığımız aynalarda

iki ayna arasında unudulmuş istasyon

göyüzündə görklü ay

ay Allah qurtar məni bu yeknəsəng musiqidən

meyxanə guşələrində

şərab şüşələrində

sevdiyimiz qadınların qüssəli gözlərində

şairlərin nəğmələrində duaların sözlərində

təsəlli aradıq təsəli hanı

hər yerdə girov qoyduq biz şirin canımızı

ay Allah qurtar məni bu yeknəsəng musiqidən

guya xoşbəxt olmalıydıq ulduzların altında

guya səadət gəlib çalmalıydı qapımızı

guya fani dünya aldatdı bizi

hər divar bir qapıymış guya

guya bütün sevdalar

unudulmuş bir röya

ay Allah qurtar məni bu yeknəsəng musiqidən

 

lll

 

nord soyuducusunu ərzaqla doldurmuşdu

qapını bağlayıb şeir yazırdı

payız gəlib qapısında durmuşdu

o baharda gördüyü yuxuları yozurdu

pərdələri çəkmişdi telefonu qapalı

acı qəhvə içirdi kaptan blek çəkirdi

mətbəxdə yuyulmamış qabqacaq

bir gün yuxusuna Lermontov girdi

bir də geri dönərmi o əski macəralar

köhnə inturist qalıb nə də uzaq vağzallar

hardasa qəzaya uğrayıb qatar

xoşbəxtlikdən qız bürcü öz yerindədi hələ

hər şairin ürəyində bir gizli dəfinə var

demonla qumar oynayırdı gecələr

gənc Qusar zabiti ərköyün mişel

sanardı ki qarşıda şöhrət gözləyir onu

amma ki pusquda durmuşdu duel

dueldə öləcəyini bilmirdi hələ

hələ ki xoşbəxt idi iyirmi yeddi yaşında

beştau dağlarında silahlar çəkiləndə

təzə bir şeir havası vardı başında

bu nə yuxuydu belə anlamadı zavallı

niyə Lermontov gəlib yuxusuna girmişdi

qələm düşdü əlindən daha şeir yazmadı

dəli könlü susmuşdu kirimişdi

tənha yelkən ağarırdı uzaqda

evdən çıxmamışdı günlərdən bəri

son dəfə aynada özünə baxdı

qapını açan kimi ölüm girdi içəri

 

lll

 

bəxti yatmiş bir ömrü

oyada bilmədi quşlar röyadan

dur ayağa yuxu yiyəsi dur qalx ayağa

umursan bu dünyadan

gün doğub qarşı dağa

yüz sirrin qıfılı qırıldı birdən

mənim ayağım üzüldü yerdən

gözüm görməz oldu dilim lal oldu

haqdan savayı hər şey bir anda xəyal oldu

sən harasa getməliydin bu səhər

gedib geri dönməmək var bilirəm

bir buludun üstündə oturub gözlə səbrlə gözlə

mən Allah eşqinə sənə gəlirəm

bir şair xəyaləti dolaşar bu dünyada

damağında tüstülənər qəlyanı

birdən qafası qızar birdən qaynayar qanı

dolaşar gecə yarı İstanbulda, Parisdə

Ləkidə Şəkidə Bakıda Varşavada

bilirəm ki sənin xəbərin yoxdu

mən intihar elədim yağmurlu bir havada

bir şair xəyaləti dolaşır bu dünyada

bir gün sənin gözünə görünəcək röyada

 

lll

 

qiş gecəsi boz dumana bürünür

qış gecəsi ay çox solğun görünür

bəyaz aya baxınca ürəyimiz üzülür

göz yaşları axmadan kipriklərə düzülür

mən də aytək saralıram soluram

mən də aytək göyüzündə yalqız oluram

heç bilmirəm təqvimdə günlərdən hansı gündü

yenidən yaşamış kimiyəm indi

a luna kanula gülüm çiçəyim

parçalanır bu gecə parçalanır ürəyim

göydə ay solub gedir soyuq qış havasında

yuxuda səni gördüm bir bülbül yuvasında

mən yuxumun içində qarışdırdım yuxumu

sən bülbül yuvasından səsləyirdin ruhumu

mən qanımla ay rəsmi çəkirəm aynada

ilahi namaz üstə diz çökürəm aynada

aynadakı bu adam nəyin nəsidi Allah

qeybdən bir səs gəlir kimin səsidi Allah

allahım bir zamanlar mən ay suvarisiydim

mən cənnətdən qovulan bir mələk varisiydim

ayrılıq acısı var bu gün şeirlərimdə

metropol həyatına alışmış bir şamanam

alnımda gözəl ayın öpücüyü görünür

mən artıq taleyimlə barışmış bir şamanam

iki gecədi ay çox solğun görünür

ömrümün aynasında sənin ruhun görünür

 

Adil MİRSEYİD

 

 

525-ci qəzet.- 2016.- 30 dekabr.- S.16.