Mən onu aldatmamışdım!
52 əsgərin 48-i könüllü idi. Bəzisi idmançı, bəzisi də Aprel döyüşləri
iştirakçısı olduğuna
görə onların
hərbi həyata adaptasiyası sürətlə
baş verdi. Fiziki hazırlıqları,
demək olar ki, yerində idi. Çətin məqam onları psixoloji cəhətdən
müharibəyə hazırlaşdırmaq
idi. Artıq döyüşə girmə
anı yaxınlaşırdı...
Əlahiddə 120 minaatan batareyada “zampalit” vəzifəsi olmadığı üçün
batareya komandiri kapitan Elvin Abdullayev
şəxsi heyətin
mənəvi-psixoloji hazırlığını
mənə tapşırmışdı.
Çətin emosional
məqamla üzləşmişdim:
əsgərlərin hər
birinə 2 boş giliz paylamalı idim. O boş gilizlərin hər biri mənə ən iriçaplı mərmidən də ağır gəlirdi...
Gizir Cəfərli
Elvinə əsgərləri
düzmək əmri verdim. Sıra qarşısında əlimdə
104 boş giliz var idi. Özümü
toxtadıb sözə
başladım: “... Şanlı
Azərbaycan əsgərləri,
sizin hərənizə
2 boş giliz verirəm. Hər bir əsgər öz ad və
soyadını kiçik
bir kağıza yazıb bükərək
o gilizlərin içərisinə
qoyacaq. Gilizin birini kitelin cibinin üzərindəki
boşluğa, digərini
isə çarpaz olaraq şalvarın dizi üzərindəki cibin boşluğuna qoyacaqsınız.”
Əsgərlər bilirdilər ki, tale ağırlığında
olan bu “boş” gilizlər döyüş zamanı tanınmaz dərəcədə
ağır yaralananları,
parçalanmş bədən
tikələrinin sahibini
müəyyən etmək
üçündür. Odur
ki, məlumatlı olduqlarından çox soyuqqanlı qarşıladılar.
Mən ruhlandırıcı çıxışıma
davam etməli idim: “Əziz silahdaşlarım, inşallah,
müharibədən qələbə
ilə sağ-salamat qayıdıb bu gilizləri nişanlılarınıza,
sevdiklərinizə yadigar
saxlamaları üçün
hədiyyə edəcəksiniz,
mən buna əminəm!”
Hadrutda atəş
mövqeyinə çatmalı
idik. Bu iş sürətlə
baş verməli idi. Çünki XTQ Hadrutun içərisini erməni silahlılarından
təmizləsə də,
düşmən hələ
də şəhəri
əhatələyən dağ-təpələrdə
pusquda idi. Əsgər və sursatla dolu 9 maşın sürətlə
irəliləyirdik. Birdən
düşmən maşınlarımızdan
birini kornetlə – tank əleyhinə idarə olunan raketlə vurdu.
Ağır yaralı
əsgərlərimiz arasında
ayağı üzülmüş
22 yaşlı gizir Cəfərli Elvin ürəyimi üzdü.
Axı mən ona söz vermişdim
ki ...
Özümü yalançı hesab edirdim. Bərk qəhərləndim. İçimdə
bir cümləni bir dəqiqədə “avtomatik rejimdə” sürətlə təkrarlayırdım:
“Bağışla gizir,
yalan danışdım..!
Bağışla gizir,
yalan danışdım!”
Hadrutun ətrafı
düşməndən təmizlənmişdi.
Təqribən 1 həftə
sonra artıq biz Tuğ qəsəbəsinin
azad olunma sevincini yaşayırdıq.
Bu zaman Hospitaldan xoş xəbər eşitdik: “Elvinin ayağı bərpa olunacaq!” Mərmi Elvinin dizdən aşağı sümüyünü 10 sm
dağıtsa da, müasir tibbin nailiyyətləri nəticəsində
ayağın bərpası
mümkün idi.
Mənim sevincim
isə ikiqat idi: “Elvin nişanlısına
gilizləri hədiyyə
edə biləcək.
Mən onu aldatmamışdım!”
Vüsal Hətəmov
Azad Azərbaycan.- 2021.- 4 noyabr.- S.5.