Şəhadət və şərafət
Füzuli rayonu Əhmədalılar kəndinin sakini Orxan Həmidov 1980-ci il martın 29-da dünyaya göz açmışdı. Ölümü isə... Ölümünə bu yerlərdə hələ də heç kəs inanmır, daha doğrusu, inanmaq istəmir. Belə bir igidin ölümünə kim inanardı? Bir də ki əsl qəhrəmanların tək bir tarixi olur. Bunu bir dahi deyib: “Bütün insanların iki tarixi var - doğulduqları və öldükləri gün. Əsl qəhrəmanların isə yalnız bir tarixi olur - onlar doğulur və heç zaman ölmürlər”.
Orxan Həmidov şanlı keçmişimizin çox yaxın tarixinin qəhrəmanıdır. Keçən il zəfərli aprel döyüşlərində qəhrəmanlığın ən yüksək zirvəsi olan şəhidlik məqamına yetişib. Az sonra, aprelin 19-da Prezident İlham Əliyevin sərəncamı ilə “İgidliyə görə” medalı ilə təltif edilib.
Orxan çox yaraşıqlı, həm də ədəb-ərkanlı bir cavan olub. Sürücü peşəsinə yiyələnibmiş. Sonra yeddi il ANAMA-da minaaxtaran kimi çalışıb. Anası Tamilla xanım qürur qarışıq göz yaşları ilə söyləyir ki, Orxan üç oğlunun ən kiçiyi idi:
- Faiq Bakıda yaşayır. Azər üçün isə qonşuluqda ev-eşik düzəltdik. Orxanı min arzu-kamla evləndirib yanımda saxlamışdım. Gənc olsa da, bir ağsaqqal sanbalı ilə ata evinə yurdçuluq edirdi. Mərifət, qanacaq sarıdan gəlinim Esmira ilə elə bil bir almanın iki üzü idilər. On ildir ailə qurmuşdular. Bu illər ərzində heç biri nəinki mənim sözümün üstündən söz deməmişdi, özümə qarşı soyuq baxışlarını belə görməmişdim...
Bir gün isə... Axşam hamı evə yığışan zaman Orxan üzünü anasına tutub deyir ki, hərbiyə getməyi qərara alıb.
Anası cavab verir ki, ay oğul, çətin yol tutmaq istəyirsən. Hər an düşmənlə üz-üzə, göz-gözə dayanmaq sənə asan gəlməsin.
Orxan deyir: “Torpağa basqın edən düşmənin üstünə sənin oğlun getməsin, mənimki də, bir başqasınınkı da getməsin, bəs kim getsin?”
Ana oğluna
xeyir-dua verir.
- 2014-cü ildən
hərbidə idi, - deyə Tamilla xanım sevimli oğlu haqqında söhbəti davam etdirir. - Ara-sıra evə gəlirdi. Bir dəfə gələndə mənə
qovluq verdi,
açanda gördüm
ki, arasında fəxri fərman var. Nümunəvi xidmətə
görə almışdı.
Növbəti dəfə gələndə
mənə balaca bir qutu uzatdı.
Açanda gördüm ki,
qol saatıdır.
Yenə də nümunəvi xidmətə
görə... Sonuncu dəfə gələndə
dedi ki, bir müddət Şükürbəylidə korpusda
olacağam. Səbəbini açıqlamadı. “Xidmət belə tələb edir” - dedi. Onda evə tez-tez
gəlirdi. Kresloya söykənib
xeyli dincəlir, sonra bir-iki saat
yatıb qayıdırdı.
Çox
vaxt heç yemək də istəmirdi. Sonradan bildim ki, Şükürbəylidə
təlim keçirlərmiş...
2016-cı il aprelin 1-də axşamüstü Orxan qonşuluqda yaşayan böyük qardaşına
mobil telefonla zəng vurur. Deyir ki, heç nədən qorxmayın və məndən də nigaran qalmayın. Yaxşı olar ki, hamınız bizim evə yığışasınız
(Yəqin ki, öz evinin nisbətən atəş
tutmayan səmtdə olduğunu nəzərə
alıb).
Bir azdan Lələtəpə
tərəfdən dəhşətli
atəş səsləri
gəlməyə başlayır. Döyüş
gedən yerlər xeyli aralıda olsa da, Əhmədalılarda
da az
qala yer-göy çaxnaşır. Artıq hamı
vəziyyətin nə
yerdə olduğunu başa düşür.
Aprelin 2-də Tamilla xanım eşidir ki, həmkəndliləri Maarif
Quliyev döyüşdə
yaralanıb. Onların evinə gedir.
Bundan sonra ana qəlbinin narahatlığı bir az da artır. Ürəyinə damır ki,
Orxana nə isə olub. Üstəlik, Bakı şəhərindəki,
Füzuli rayonundakı
bütün qohumları,
dostları Orxanı telefonla arayıb “bu nömrəyə zəng çatmır” sözlərini eşidirlər.
Özünə yer tapa bilməyən,
narahatlıqdan çırpınan
anaya əsl faciəni tədricən çatdırmağı qərara
alırlar. Deyirlər ki, Orxan yaralanıb, onu Beyləqana xəstəxanaya
aparıblar (Əslində
isə şəhidin cəsədini məscidə
yuyub, kəfənə
tutmaq üçün
aparmışdılar). Tamilla xanım heç kəsə qulaq asmadan qohumları ilə Beyləqana üz tutur. Yolda təcili yardım maşını ilə rastlaşır. Bu dəfə isə ona bildirirlər ki, oğlunu Bakıya hospitala aparırlar. Lakin dünya görmüş qadın maşının
Bakı yoluna deyil, Horadizə tərəf istiqamət aldığını görüb
haray qoparır...
İgid Orxan Həmidovun yurdunda bir cüt
oğul böyüyür
- Vüsal və Fərid. Qəlbi ata
soraqlayan bu uşaqları ovutmaq üçün Tamilla nənə gündə bir nağıl fikirləşib tapır. Gah deyir ki, atanız
göylərdədir, sizi
görür, gah da özünün aldığı hədiyyələri
Orxanın oradan - göylərdən göndərdiyini
söyləyir.
Kim bilir,
əsl həqiqəti
onlar necə, hansı dərəcədə
dərk edirlər. Amma bir neçə gün əvvəl kəndarası yolda rast gəldikləri qoca onları tanımayıb: “Siz nə qəşəng balalarsınız, kimin oğlusunuz?” - soruşanda
hər ikisi kövrəlib.
Bir az
böyüyəndən sonra
Vüsalın və Fəridin bu kövrəkliyini fərqli
hisslər əvəz
edəcək. Onların
hər biri həmişə - bütün
ömürləri boyu
başlarını uca
tutub qürurla: “Mən Orxanın, - torpaq uğrunda canından keçən, ölümü şəhadət
və şərafət
olan igid Orxan Həmidovun oğluyam”, - deyəcəklər...
Flora SADIQLI,
Azərbaycan.- 2017.- 2 aprel.- S.6.