Bu, müqəddəs savaş
eşqidir, ana!
Ayaqlarının altını
cənnət, dizini vətən torpağı
bilib, kiçik yaşlarımda qucağında
şirin-şirin uyuduğum,
anam! Oğlunun şücaətinin göylərə
yönəldiyini görən
anam, ağlama! Heç vətən torpağını
sinəsinə sıxan,
düşmən qarşısında
əyilməyən oğul
anası da ağlayarmı?! Mənim anam,
sənə ağlamaq
yaraşmır.
Vallah, qədəm qoyduğumuz bu zirvədən boylanıb baxanda sənin xöşbəxtliyinin
ucalığını görürəm. Allahın dərgahında
cənnətin yeri ayaqlarının altıdır
sənin. Mən nə
pis iş görmüşəm ki?!
Cavan canımı sənə və vətənimə qurban vermək, ayaqlarına
yıxılmaq,
qarşında hər
gün qul tək dayanıb, küləklərin belə
mənə güc gələ bilmədiyi sevginin qarşısında
ölüm nədir ki, mən ona
baş əyəm?!
Ağlama, şəhid
anası ağlamaz! Yaxşısı budur, uşaq vaxtı beşiyimiz başında oxuduğun laylanı de! Biz
də dönüb uşaq kimi uyuyaq...
“Lay-lay balam, a
lay-lay, körpə balam...”
Aman, ya Rəbb, nə böyük hikmətli nəğmə imiş bu! Yerlərin göylərə hayqırtısıdır,
qəlbin ipək telinin sızıltısıdır
bu, İlahi!
Ağlama, mənim
hər əzaba qatlaşan, atamın ölümünü bizə
bildirməyən anam!
Kədəri dalğa
kimi ürəyində
yaşadan qadın, məzarım başında
şux dayan,
gözlərindəki sevgini
oğlunun şəhidlik
arzusu ilə qovuşdurub, bax! Sənin oğlun düşməndən qorxub
qaçmayıb, ya da hardasa gizlənməyib,
ana! Qoy, sənin baxışlarında
qürur ilə ləyaqət, övlad sevgisi ilə vətən məhəbbəti
qoşa dayansın.
Ağlama, ana! Bilirəm ki, ağırdır böyüdüb boya-başa
çatdırdığın oğula həsrət qalasan. İndi onun yerinə
ruhuna and içdiyin oğulun məzarı üstə yollanıb göz yaşı tökəsən. Bilirəm, ana,
arzularımız böyükdür,
sevgimizi bölüşmək
istədiyimiz çox
şey var. Amma nədənsə onun sevgisi qarşısında
mübarizkaranə və
aciz şəkildə
irəliləyirsən. Kimsə səksən il yaşayıb
axirət dünyasını
qazana bilmir. Əməllər həqiqəti o dünyada
“ört-basdır” edə
bilmir. Şəhidlik
isə elə bir zirvədir ki, yüzlərlə ömür bəzən sonda ona nəsib
ola bilmir.
Kim istəməz əbədiyyətə qədər
uzanan yolun başında olacaq axirəti şərəflə
qazansın?! Vətəndir
bu yolun adı, ana! Kim nə deyir, desin, dəxli yoxdur, insanın ruhuna dolan bu
sevginin sonu şəhidlik zirvəsidir.
Ağlama, anam, sənə ağlamaq yaraşmaz. Bacıma da
çatdır ürək
sözlərimi. Bacım həmişə
fəxr edib mənimlə. Qürrələndiyin
qardaş, pis - yaxşı günündə
arxalandığın qardaş,
vüqarın qardaş
olan bacım! Heç olmasa sən anama təsəlli ver.
İndi hamının məni ölmüş bildiyinə
incimərəm. Amma bacımın inanmasına
doğrudan, dözmərəm.
Mən qayıdacağam, bacı.
Arzularda, istəklərdə,
duyğularda, əməllərdə
qayıdacağam! Vətən torpağı uğrunda
gedən döyüşlərdə,
Xankəndi, Ağdam, Cəbrayıl, Zəngilan
və bütün işğal ərazilərimiz
düşməndən təmizlənəndə
qayıdacağam. Bax, o zaman
məhəbbət dünyasını
Azərbaycan göylərində
dolandırıb, üzərlik
kimi yandıracağam.
Ağlama, anam, sən Allah məni də kövrəltmə!
Yanında dayanan ömür-gün
yoldaşıma baxıram,
amma deməyə söz də tapa bilmirəm. Vallah, onun baxışlarına dözə bilmirəm.
Gözlərindən axan
yaşları silmək
gücüm olaydı
kaş! Məzarıma
süzülən o yaşlar
qarşısında ruhum
durulur, cənnət qapıları üzümə
açılır, ana!
Qəbrim üstə ağlayan
o qadının göz
yaşları ruhuma təsəlli, sevda və qürur toxumu səpir. Amma nədənsə onun yuxusuna belə girməyə çətinlik
çəkirəm. Çünki
mən ona dərd verdim! Mənə oğul, qız verənə... Bir də ona deyərsən
ki, mən gen dünyada onsuz yaşaya bilmərəm.
Bir də ona deyərsən
ki, balalarımı ataları kimi böyütsün.
Oğluma üzümü
tuta bilmirəm, ana! Evimin dirəyi,
qızımın, gəlinimin
ürəyi olan oğlumu ağlamağa qoyma, ana! Onun gözlərində
düşmənə nifrət,
dosta hörmət, vətənə məhəbbət
olsun həmişə.
Qeyrətinə söykənsin, dövlətinə
arxalansın, inansın.
Nanəciblərə, xainlərə,
sədaqətdən uzaq
olanlara ləyaqət dərsi keçsin, qoy!
Ağlama anam, qoy, sənin gözlərindəki göz
yaşı düşmənlərimizə
tuşlanan nifrətin
başlanğıcı olsun!
Hayqıraraq aləmə car çəkdiyimiz
savaş eşqi neçə-neçə oğulun
həyat amalıdır.
Qardaşımın, oğlumun
and yeri qoy vətən olsun, ana! Düşmənin son ana qədər əhdini kəsəcəyik!
Qarışıq dünyada hər
şey Allahın istəyilə həyata keçir. Bizim andımız Allaha,
torpağa, vətənə
olan sevgidən keçir. Buna əvəzolunmaz,
əbədi, müqəddəs
sevgi deyirlər.
Biz anaların, ataların,
qardaş və bacıların qarşısında
and içmişik! Onun müdafiəsində
şirin canı belə əsirgəmədik.
Bu, ana bətnində
qətlə yetirilən
körpələrin savaş
eşqidir. Cümlə Qarabağda
yandırılan, viran
qalan, talanan obaların arzusudur. Dinindən, dilindən asılı
olmayaraq güllələnən Larisaların,
İlqarların, hələ
doğulmamış neçə
körpənin savaş
yüküdür. Bu, tank altında xıncım-xıncım
edilənlərin, Mübarizlərin,
Raqufların, Fəridlərin,
minlərlə vətən
övladının savaş
eşqidir.
Azərbaycan bayrağına bürünən cəsədlərimizdən qopan ruhumuz göyərçin kimi vaxt gələcək qələbə kəlməsini qarış-qarış Vətən göylərində dolandıracaq. Bax, sən onda - qələbə günü sevincdən ağlayarsan! Çünki həmin anı sənin oğlun istəyirdi, gözləyirdi. Sən həmin bayrağı onda başın üstündə ucaldıb, qürurla dalğalandırarsan! İçimizdəki savaş eşqi, bax, o zaman sönəcəkdir, ana! Təki sən sağ ol, Vətən sağ olsun!.
Akif ƏLİYEV,
Azərbaycan.- 2017.- 20 yanvar.- S. 6.