Bu kiçik yazı özümüz -
qadın jurnalistlər
barədədir. O jurnalistlər
ki, hamının haqqında yazır, amma özünü yaddan çıxarır, haqqında yazan az olur, ya
da heç olmur.
O jurnalistlər ki,
Tanrının onlara lütf etdiyi qadınlıq missiyası
ilə söz dünyası arasında körpü qururlar, çiyinlərində peşələrin
ən çətini olan jurnalistliyin məsuliyyət yükünü,
çantalarında isə
təkcə qələm,
bloknot, diktafon deyil, həm də valokardin, validol daşıyırlar.
Və nəhayət,
o jurnalistlər ki, ömür illərini peşəsindən dolayı
sevinc və kədərli anlarla bir göz qırpımında
başa vururlar.
Jurnalist xanımın
bloknotunda təkcə
yazacağı mövzu
ilə bağlı faktlar olmur. O dəftərçədə istənilən
məzmunda qeydlər görmək mümkündür
- bu gün evə alınacaq ərzağın siyahısını,
sabah qonaq gedəcəyi ailəyə
alınacaq hədiyyəni,
övladının istəyini
və s.-ni. Hələ bu nədir ki?! İş otağında masanın üstündəki
balaca kağız parçalarındakı qeydlər
də qayğılardan
xəbər verir. Bəzən bu yaddaş üçün
yazılanları həyata
keçirə bilmir, əsasən də vaxt və maliyyə
azlığı üzündən.
Bunlar jurnalist xanımın gün ərzində gördüyü
işlərin cüzi
bir hissəsidir. Daha çoxu ürəyində, ruhunda məskən salır.
Jurnalist qadının
üzündə sirli
cazibə, ovsunlayıcı
təbəssüm olmaz.
Olsa da bir
an şimşək kimi çaxar və keçər. Bəzən bunu da hiss etməz,
ya da anlamaz,
nəyin nə olduğunun fərqinə varmaz. Çünki onun görəcəyi
işlərin içində
belə yaşantılara
çox az yer var.
Jurnalist fəaliyyəti
çox vaxt qadından ülvi duyğuları, pak hissləri gizlətməyi
tələb edir. Sosial qayğıların,
maddi tələbatların
təsiri və təzyiqi altında bir ruh daşıdığını
da unudur bəzən jurnalist xanım. O, arzular, problemlər və planlar fonunda kamilliyini, paklığını
və zərifliyini qorumağa çalışır.
Jurnalist xanımın
iş saatı yoxdur, ev işlərini
qrafikə salmır. Gecəyarısı sabahın
xörəyini bişirir,
paltar ütüləyir,
evi yığışdırır.
Və bunların arasında beyni də dayanmadan çalışır. İşlərini
görəndən sonra
masa arxasına keçib yazmağa başlayır, bəzən
səhərəcən işləyir.
Çünki nömrəyə
yazı verməlidir.
Yazı yazmaq, söz söyləmək peşələrin
ən çətinidir.
Bu çətin peşə ilə məşğul olan 24 saat çalışır,
işdə, evdə, yolda beyni dayanmır.
Yazının başlığından,
süjetindən tutmuş
son cümləsinəcən
öncə beyində
yazılıb sonra kağıza köçürülür.
Bəzən də
"ilişirsən", lazım
olan sözü tapmaq üçün hətta dəqiqələrlə
fikirləşməli olursan,
kiçik bir düşüncənin ətrafında
böyük "fırtına"
qoparmağın yollarını
axtarırsan. Və çox qəribədir ki, beyində dəyirman kimi fırlanan bu fikirlərin içində
birdən hansısa bir məişət qayğısı da yada düşür. Qadın jurnalist vaxtdan vaxt oğurlayıb
onu da həll
edərək vaxtdan ucada dayanmağı bacarır.
Bəli, sözlə
bir dünya qurmaq, yoluna çıxan əngəli
aşmaq qadın jurnalistin adi işidir. Sözün içində bişmək,
quru faktları, yorucu rəqəmləri incə və zərif cümlələrlə
"bəzəmək" yalnız xanım jurnalistin məharətidir.
Jurnalist cəmiyyətin
güzgüsüdür, qadın
jurnalist isə həm də bu güzgünü hər cür çirkdən qoruyur. Qadın jurnalistin yazısında humanistlik, xeyirxahlıq aydın sezilir. İstər müharibə mövzusu olsun, istərsə də ən qəddar cinayətkarlıq
hadisəsi - qadın jurnalist ondan yazanda zərif duyğunun təsirindən
çıxa bilmir.
Təəssüf ki,
Azərbaycan mediası
bu peşəyə təsadüfi gələnlərdən
xali deyil. Bu təsadüflük qadınlarla bağlı olanda ikiqat məyusluq
yaranır. Yazmaq üçün istedaddan savayı, masa arxasında oturmağı
bacarmaq da lazımdır. Yaradıcı
adam, xüsusilə qadın həmin bacarığın, istedadın
sahibidirsə, ortaya qoyduğu "məhsul"
da keyfiyyətli olur. Onun mətbuatda yeri görünür, imzası axtarılır. Əks halda "təsadüflər" sırasına
düşmək ehtimalı
qaçılmaz olur.
Nə xoş ki, bu gün
mediamızda sözü
sevən, pərvanə
kimi onun başına dolanan qadın jurnalistlərimiz çoxdur. Və nə yaxşı ki, onlar zərif
imzaları ilə Azərbaycan mətbuatına
naxış vurmaqdan yorulmurlar.
Züleyxa
ƏLİYEVA,
Azərbaycan.-2024.-
8 mart, № 53.- S.6.