Bir şəhid zabitin şərəfnaməsi
Şəhidlik zirvəsini fəth edən igidlərimizdən
biri də kapitan Aqil Məlikovdur. Çoxumuz kimi
onun da uşaqlığı
1-ci Qarabağ müharibəsi
illərinə təsadüf
edib.
Təhsil aldığı məktəbimiz də birinci Qarabağ müharibəsinin kəndimizdən
ilk şəhidi olmuş
Elşad Bayramovun adını daşıyır.
Zaman elə gətirdi ki, Aqil böyüdü və hərbçi olmaq qərarını verdi. 44 günlük
və sonu Zəfərlə tamamlanan
Vətən müharibəsinin
ilk günündə bir
neçə kəndin
alınmasında iştirak
etsə də, erməni atəşi Aqildən də yan keçmədi və o, Füzulinin Qaraxanbəyli kəndi uğrunda gedən döyüşdə şəhid
olaraq gözlərini əbədi yumdu.
Məlikov Aqil Niyaz oğlu
6 aprel 1986-cı ildə
Quba rayonunun Alpan kəndində anadan olmuşdu. Ali Hərbi
Akademiyanı 2009-cu ildə
bitirərək, 1 il Müdafiə Nazirliyinin Təlim-Tədris
Mərkəzində və
daha sonralar bır sıra hərbi hissələrdə
uğurla xidmət edib.
2016-cı ildə Aprel
döyüşlərinin iştirakçısı
olub. Həmin ilin sonunda Aqili Abşeronda yerləşən hərbi
hissəyə bölük
komandiri vəzifəsinə
göndəriblər. Bir müddət orada xidmət etdikdən sonra raport yazaraq
öz xahişi ilə ön cəbhəyə, Ağcəbədi
rayonunda yerləşən
hərbi hissələrdən
birinə yollanıb.
Daha sonra Beyləqan rayonunun Haramı düzündəki hərbi
hissəyə tabor komandirinin
müavini təyin edilib və ona kapitan rütbəsi
verilib. Şəhid olduqdan sonra
ailəsi ona mayor rütbəsi verildiyini bilmişdi. Amma Aqilə mayor rütbəli
mundiri geyinmək qismət deyilmiş... Xidmətdə olduğu 11
il ərzində
bir neçə dəfə medallarla təltif edilib. Müdafiə naziri Zakir Həsənov tərəfindən
də şəxsən
hədiyyə ilə mükafatlandırılıb. A.Məlikov
2010-cu ildə ailə
həyatı qurmuşdu.
İki övladı - 9 yaşlı
qızı və 5 yaşlı oğlu var.
Atası
Niyaz Məlikovun xatirələrindən: "Aqil
çox vətənpərvər
övlad idi. Elə buna görə də hərbçi peşəsini seçməsi
gözlənilməz olmadı.
Əsgərlərilə birlikdə səngər
də qazıb, odun da doğrayıb.
Təəssüf ki, oğlum
komandanlıq tərəfindən
dəfələrlə mükafatlar
və medallarla təltif edilməsinə baxmayaraq, bunların əksəriyyəti onun şəxsi işinə qeyd edilməyib.
Aqil məzuniyyətə
gəldiyi vaxtlarda onunla müzakirələrimiz
zamanı Azərbaycan
Ordusunun çox güclü olduğunu deyirdi. O deyirdi ki, biz zabitlər və əsgərlərin arzuladığı
müharibə başlasa,
Ordumuz iki ayın içində İrəvanda ola
bilər. 27 sentyabrda
Vətən müharibəsi
başlayandan sonra Aqillə telefon danışığımız zamanı yüksək əhval-ruhiyyədə olmasını
hiss etdim. O dedi ki, artıq üç kəndimizi mənfur düşmənlərdən
təmizləmişik, onların
istehkam xəttini yarmışıq. Bu, onunla sonuncu danışığımız oldu. Nə biləydim ki, danışığımızdan bir neçə saat sonra oğlum
şəhid olacaq..."
Həyat
yoldaşının dediklərindən:
"Aqil işinə çox bağlı bir insan idi.
Hərbi
formanı geyindiyi zaman bu geyimin
verdiyi ağırlıq,
məsuliyyət sanki onun simasında əks olunurdu. Onun üçün hərbi xidmət və əsgərləri ən öncəlikli dəyərlərdən
idi. O deyirdi ki, əsgərlərin ata-anaları yanlarında olmur. Onların həm atasıyam,
həm də anası. Hətta bir dəfə
Tərtərdə xidmət
edərkən evimizdəki
sonuncu manatımızı
da əsgər üçün dərman
almağa xərcləmişdi.
Aqil rütbəsinə və vəzifəsinə baxmayaraq,
həmişə əsgərlərinin
yanında olub.
O, onlara böyük qardaş olub, onlarla meşəyə odun yığmağa da gedib. Aqil aylıq
məvacibindən evin
xərclərini ayırdıqdan
sonra qalan pulu əsgərlərinə
xərcləyərdi.
Hərbi formasını dəyişdikdə
Aqil tam fərqli insan olurdu. Övladları ilə uşaq kimi oynayır, sanki uşaqlaşırdı.
Deyirdi ki, onlarla vaxt keçirəndə
belə onlar üçün darıxıram...
Hərbçilərin və onların
ailələlərinin həyatı
çətin olur, bunu əksəriyət bilir. Aqil həmişə mənə deyərdi ki, sən hərbçi
yoldaşısan və
bütün çətinliklərə
sinə gərməyi
bacarmalısan. Ona deyirdim
ki, Aqil, sənə bir şey olsa biz nə edərik? O isə cavabında deyərdi ki, şəhidlik ən uca zirvədir. Bu zirvəni fəth
edənlərdən nəyim
əskikdir?! Elə
bil şəhid olacağı ürəyinə
dammışdı... Vətən müharibəsinin
başladığı gün
telefonda danışdıq.
Çox
sevincli idi, elə bil toya
hazırlaşırdı. Son sözü bu oldu: "Narahat olmayın hər nə olsa, şərəfimdi!"
Belə həyat çox çətin olsa da, yolumuza Aqilsiz
davam etməliyik.
Onun bizim ailəmiz, övladlarımız üçün
arzuları çox idi. Çalışıb uğurlarımızla onun arzularını gerçəkləşdirəcəyik. Mən gücüm çatdığı qədər
onun arzuları üçün yaşayıb
onları həyata keçirəcəyəm, Allahın
köməyilə..."
Qızı Xədicə deyir:
"Bizim atamız çox yaxşı ata idi. Qardaşımla mən onu çox
sevirdik. Atamızı az-az görürdük.
Buna baxmayaraq, onunla bağlı gözəl xatirələrimiz
var. Atam işdən qayıdan zaman çox yorğun olsa da, yeməyini
yemədən bizimlə
oynayardı. Biz onun gəlişini səbirsizliklə gözləyərdik.
Bizimlə birlikdə şəkil
çəkərdi, cizgi
filminə baxardıq.
Hərdən anam deyərdi
ki, bizim evdə üç uşaq var. Atamız evə bəzən çox gec gəlirdi. O, evə gələndə biz yatmış
olurduq. Amma o yataqlarımıza yaxınlaşıb məni
və qardaşımı
öpürdü həmişə.
Mən bunu hər dəfə hiss edərdim. Biz atamla
birlikdə bayram və ad günlərimizi qeyd edə bilmirdik.
Hətta
onun ad gününü
də biz üçümüz
qeyd edərdik. Sadəcə
bir dəfə, 6 yaşımı atamla birlikdə qeyd etmişik. Çox sevinirdim, çünki
ilk dəfə idi ki, atamla ad günümü
qeyd edirdik. Atamı hər kəsdən çox sevirəm. O,
qardaşımla mənim
savadlı və yurdsevər olmağımızı
istəyirdi. Mən atamın arzusunu
yerinə yetirəcəm".
Bacısı Aybənizin xatirələrindən:
"Aqil dünyaya gələndə mənim
13 yaşım vardı.
Aqil evin sonbeşiyi idi. Evin böyük qız övladı olaraq mənim də üzərimə evin yükündən pay düşürdü.
Ev işlərində anama kömək edir və Aqillə ən çox mən vaxt keçirirdim.
Onu danlamaq istədikdə dərhal bizə atamla hədə-qorxu gələrdi. Mən ailə
quranda Aqilin 5-6 yaşı vardı.
Anamın dediyinə görə,
mən getdikdən sonra Aqil durmadan
ağlayırmış. Aqil mənim üçün bir göz qırpımında
böyüdü. Artıq orta
məktəbi qurtarmışdı.
Mən razılaşmasam da, Aqil artıq qərarını vermişdi.
O, hərbi məktəbi
bitirərək Prezident
Qvardiyasında xidmətə
başlayacaqdı. Ancaq Aqil
akademiyanı bitirib işğal olunmuş torpaqlara, münaqişə
zonasına getdi.
Torpaqlarımızın işğal altında
qalmasını qəbul
edə bilmirdi. Elə hey deyirdi ki, biz mütləq torpaqlarımızı
geri almalıyıq".
Döyüş yoldaşı Dəniz
xatırlayır ki:
"Aqillə illərdən
bəri birlikdə xidmət edirdik. Onunla birgə çox çətin, ağır
günlərimiz olurdu.
Ancaq söhbətindən, zarafatından
qalmırdı. Döyüş əmri verilən kimi hücuma keçdik. Məqsəd
erməni səngərlərini
təmizləmək və
son səngəri alaraq
orada möhkəmlənmək
idi. Aqil tankların arxasınca
irəliləyir, elə
dayanmadan əsgərlərini
də irəli səsləyirdi. Son səngəri
də ələ keçirəndən sonra
dönüb mənə
tərəf qışqırmağa
başladı, "Dəniz, bunlar
hər şeyi atıb gedib. Qələbə bizimdir! Qələbə bizimdir!" Füzulidə, Qaraxanbəyli kəndində
idik. Mənə
vacib bir tapşırığa getmək
üçün göstəriş
verdi. Oradan uzaqlaşdıqdan
bir neçə dəqiqə sonra onu və 3 yoldaşımı
vurdular. Xəbəri eşidib, qaçaraq gəlib yanlarında yerə çökdüm,
özümü saxlaya
bilmədim, əsgərlərin
yanında hönkür-hönkür
ağladım. Dedim,
üstlərini örtün,
soyuq olmasın. Məni ondan ayıran bir neçə dəqiqə
məni həyata bağladı, onu isə şəhadətə
apardı..."
Dostu Aydın Qasımovun xatirələrindən: "Ona "mənim Generalım" deyib müraciət edərdim. Oğlum Əlinin sevimli əmisi idi. Ağdamda, Goranboyda və başqa yerlərdə onu ziyarət etmişəm. Aprel döyüşlərindən danışardı. Deyirdi, az qalıb, erməniləri qovacağıq torpaqımızdan. Vətən müharibəsi başlayandan Aqil üçün narahat idim. Təəssüf edirəm ki, Aqil Ordumuzun qələbəsini görmədi. Qəhrəman qardaşımdır mənim şəhid Aqilim!"
Şəhidimizin atası, anası belini bükməsin gərək, əksinə, dik dursunlar ki, oğulları Vətən uğrunda Şəhid olub! Şəhidimizin qardaşı, bacıları ağlamasın. Onlar qürurla danışsınlar Aqildən, onunla fəxr etsinlər. Şəhidimizin həyat yoldaşı dözümlü olsun qoy, çünki Şəhidimizin övladlarını atalarına layiq böyütməli, onun arzularını gerçəkləşdirməlidir. Aqil qardaşımız demişdi axı: "Hər nə olsa şərəfimdi!". Şəhidlik onun şərəf zirvəsi oldu. Allah sənə qəni-qəni rəhmət eləsin, Şəhidim! Ruhun şad, məkanın cənnət olsun! Sizə sevgimiz sonsuzdur!
İlkin BALAYEV
Hürriyyət.- 2020.- 17-18 dekabr.-
S.13.