Mən özümü haqqı tapdanmış aktrisa hesab edirəm

Hicran Nəsirova: Həyatım bir roman, yosa trilogiyadır bilmirəm:

 

İnsan arzularla yaşayır arzuların qucağında boy atır. İllərin sınağından çıaraq sabaha doğru yol gedir. Sabah onu gözlədiyindən biəbər günləri günlərə calayır. Tale hökmünü verir, həyat qanunlarını yazır, ömürdən günlər düşür əzan yarpaqları tək. Bu ömrün payızı da var, şıltaq qışı da. Həyat eşqi yüksək olan insanlar hər zaman dayanmadan irəli getməyə çalışırlar.

Müsahibim də illərdir ki, həyatını teatra, incəsənətə bağlayıb. Sənətdə haqsızlıqlarla da üzləşib, təbii ki, həyatın oş günlərini də, çətin anlarını da görüb. Lakin əzmkarlığı, iradəsi, istedadı ilə qalib gəlib çətinliklərə.

Müsahibimiz illərdir ki, ömrünü ço sevdiyi teatr sənətinə bağlayan, Akademik Milli Dram Teatrının sevilən aktrisası əməkdar artist Hicran Nəsirovadır.

- Hicran anım, nədənsə son zamanlar Atayevlər ailəsi, Göz həkimi və s. kimi televiziya tamaşaları, seriallar çəkilmir. Çəkilməkdən əlavə, heç təkrar nümayiş də olunmur. Sizcə bunun əsas səbəbi nədir?

- Aı, gəlin atırlayaq. İtkin gəlin Azərbaycanda çəkilən birinci serialdır. Amma bu gün həmin serialı qatlayıb qoyublar kənara ki, bu serialda teniki səhvlər var. İndi tenika o qədər inkişaf edib ki, istəsələr həmin serialı yenidən bərpa edib yayımlaya bilərlər. Amma buna heç kim baş qoşmur. Bu saat paralel olaraq bütün televiziya kanallarında seriallar çəkilir. Biz istəsək öz seriallarımızla öz efirimizi doldura bilərik.

- Tamaşaçının teatra marağı necə, azalmayıb ki?

- O dövrlərdə teatra maraq indikinə nisbətən daha güclü idi. Adi tamaşa qəbulu, sənətə baım başqa idi, başqa çərçivələr var idi. Amma indi hər şey tamam başqa cürdür. Buna bamayaraq internet əsrində yaşasaq da tamaşaçının teatra olan marağı azalmayıb. Canlı ifa hər şeyi üstələyir. Teatrsevərlər teatra gəlirlər.

-Hicran anım, zəngin yaradıcılıq yolunuz var. Bu illər ərzində sənət sizə nəyi verdi sizdən nələri aldı?

- (köks ötürür) Bu sual mənim ən yaralı yerimdir Özüm tez-tez bu sualı özümə verəndə fikrə gedirəm. Sənətə gəlişimi atırlayıram. Mən özümdən daha ço şeylər gözləyirdim. Mən sənətdə ço uğurlara imza ata bilərdim. Amma nəsə üç nöqtə İndi ümidimi itirmirəm. Bu sualın bir ucu tamaşaçılara gedirsə bir ucu da gərək vəzifəli şəslərə tounsun ki, teatra diqqəti bir az da artırsınlar. Bu bizim yaralı yerimizdir. Hamı bilir ki, martın 10-da teatr günüdür. Amma bu il teatr günü o qədər təntənəli şəkildə, bayram səviyyəsində qeyd olunmadı. Ötəri keçib getdi.

-Hicran anım, o zamanlar bir ço ailələrdə valideynlər qızlarının aktrisa olmasına pis baırdılar. Sizin teatr aləminə gəlişiniz necə oldu?

-Mən sənətə ço çətinliklə gəlmişəm. Bu vata qədər arasız-filansız öz gücümə ayaq üstündə dayanmışam. Mən həmişə özümü incəsənətdə görmüşəm. Amma aktrisa olmasaydım yəqin ki, həkimliyi seçərdim. Amma incəsənət mənim üçün birinci olub. Ümumiyyətlə həyatda heç öz-özünə yaranmır. Bizim sənət nümayəndələri üçün hər şey sanki biz dünyaya gəlməmişdən yazılır. Bu yazıdan heç yana qaça bilməzsən. Düzdür, mənim anam məni daha ço həkim kimi görmək istəyirdi. Mən anatomiya fənnini ço sevirdim. Dərsə həmişə diqqətlə qulaq asır, elə o saat da cavab verirdim. X sinfə gəlib çatanda anam dedi ki, səndən həkim olmaz, çünki sən ço kövrəksən sən tez əstələnə bilərsən. Sən bütün əstələrin acısını özündə çəkəcəksən. Dedi Hicran, bəlkə müəllimlik sənətini seçəsən? X sinifdə ouyurdum. Yaz ayları idi. Moskvada Matveyevin kursuna Azərbaycandan 15 yer ayrılmışdı. Kinostudiyadan bizim sinfə nümayəndə gəldi. Birinci məni qaldırdı ki, aktrisa olmaq istəyirsən? deyim? Yəqin ki, bu da bir təsadüf idi. Ümumiyyətlə mənim həyatımda təsadüflər ço olur. Bir neçə il bundan əvvəl mənim əlimə bir kitab düşmüşdü. Burada hər şeyi rəqəmlər həll edirdi. Belə bir elm var. Təsəvvür edin mən 11 mart 1958-ci ildə anadan olmuşam. Bunu sonradan mən atırladım ki, doğrudan da insan həyatında təsadüflər var. Mən əstə olanda 11 sentyabrda Bakıdan Moskvaya uçdum. Siz təsəvvür edin, ad günümün tarii 11-dir. Gətirirlər məni palataya. Kabinetin nömrəsi 1958. İnanın mən qapının arasında lanıb qaldım. Bir anlıq fikirləşdim ki, mənim əvvəlim bu tarixdirsə sonum da bu tari olacaq? Buna da təsadüf demək olarmı? Başqa palatalar da var idi. Niyə məhz 1958? Mənə yuuda demişdilər ki, sənin rəqəmin 7-dir. Amma anadan olmuşam ayın 11-də. Rəqəmlər sanki mənim əsasımda fırlanır. Mən illərdə bu sirri ürəyimdə saladım. İllər keçdi, mən bu təsadüfləri həkimə deyəndə o da mənə təəccüblə ba. Mən inanclara ço fikir verən insanam. Fikirləşdim ki, niyə məhz 11? Niyə 1958? Bu deməkdir? Öz-özümə düşünürdüm ki, bu rəqəmlər ya mənim əvvəlim olacaq, ya da aırım.

-Hiss olunur ki, ço səmimi insansınız. Yəqin ki, bu sualıma da ço səmimi cavab verəcəksiniz. Bir aktrisa bir qadın kimi oşbətsinizmi?

- (kövrəlir) Mən bu suala cavab verə bilməyəcəyəm. (Ağlayır.) Xoşbətlik bir məfhumla ölçülmür. Övladlarım var. Övladlarımın oşbətliyi mənim oşbətliyimdir. Aktrisa kimi isə ço şeylər istəyərdim olsun. Mən özümü haqqı tapdanmış aktrisa sayıram. Mənim ço haqlarım tapdanıb.

-Haqsızlıqlarla üzləşəndə sizdə nələr dəyişdi?

-Xalqın hörmətini qazandım, sevgisini qazandım. Bu məni sevindirir. Rollar var idi ki, vatında ço istəmişəm oynayım, alınmayıb. Artıq yaş öz sözünü deyir. Mənim öz yaşıma uyğun daha başqa rollar var ki, mən onları oynamaq istəyirəm. Konkret adam olduğum üçün öz fikrimi kəskin deməyi oşlayıram. Mənim sənətdə düşmənim yaşı oynayırsa buna sevinirəm. Yaın rəfiqəm pis oynayırsa bunu qəbul etmirəm.

-Sizin həyatınızla bağlı film çəkilsəydi, hansı hadisələrin orada əks olunmasını istəyərdiniz?

-Baır rejissor məni necə görür. Məni məndən yaşı tanıyan mərhum rejissor Vaqif İbrahimoğlu olub. Onun hər cümləsində elə şeylər eşidirdim ki, deyirdim doğrudan da bu mənəm. O, məni özümdən daha yaşı tanıyırdı. Rejissorun məni olduğum kimi tanımasını istəyərdim. Filmi çəkən yazan adamın fikri mənim üçün maraqlı olardı.

-Kədərli anlarınızda kövrək hisslərinizi kağıza köçürüb təsəlli tapdığınız anlar olur?

-Əvvəllər hekayə kimi nələrsə yazırdım. Onları da atdım bir kənara. Həyatda o qədər ağrı-acılar olur ki, istəmirsən kimisə ağrıdasan. Türklərin bir sözü var - həyatım bir romandır. Bəlkə mənim həyatım bir romandır, trilogiyadır, bilmirəm. Həyat məni öz ət maşınından keçirib. Bu da bilirsiniz deməkdir? (kövrəlir).

-Arzular bitmir. Yəqin ki, qəlbinizdə hələ həyata keçməyən arzularınız qalmaqdadır.

-Arzu edirdim nənə olum, oldum. Öz balalarımın oşbətliyi mənim üçün ən ümdə arzulardan biridir. İstəyərdim həmişə övladlarımı oşbət görüm sevinim. Yaradıcılıqda yeni-yeni maraqlı işlərin olmasını istəyərəm. Biz canlı insanıq. Bir ömürdə neçə ömür yaşayırıq. hər dəfə oynadığın obrazın yaşantılarını, sevinclərini sən keçirirsən. Buna insan orqanizmi ço vat davam gətirə bilmir. Sənətlərin içərisində ən çətini aktyorluqdur.

-Deyir bəzən min insanla tənha olursan, bəzən tək olmursan tənha olanda. Tənhalığa qapılanda nələri götür-qoy edirsiniz?

-Hər səhər yeni bir gün açılır üzümüzə. Hər gün yeni hadisələrlə doludur, daha keçmişlə yo. Çalışıram gələcəklə yaşayım, keçmişlə yo.

Cinsiyyətindən asılı olmayaraq hər bir şəs istəyər ki, onun arasında dağ kimi dayanan, kürəyini söykənəcəyi bir şəs olsun. Mən televiziya kanallarında baıram ki, bəzən yaşlı insanların evlilik verilişinə gəlməsinə birtəhər baırlar. Yaşlı adam insan deyil? Tək insan həmişə özünə həyan atarır. İnsana insan kimi bamaq lazımdır, canlı kimi bamaq lazımdır. İnsanı başa düşmək üçün gərək özünü onun yerinə qoyasan.

 

 

Nisə Rafiqqızı

 

Olaylar.- 2012.- 18 aprel.- S.12.