Xoşbəxtlik elə anlamdır ki, ona qafiyə tapılmır

 

Valeh Kərimov: 20 ildən sonra yenə də oşbətliyi də atarıram, qafiyəni də

 

A Moşu, ekologiya budumu, Yaz, dəli Kür, yaralı Araz, Xoşvatlıq və bu kimi məzəli və ibrətamiz ifadələr uşaqdan böyüyə hər kəsin dillər əzbərinə çevrilib. Bət üzüyü filminin yaranmasından 20 il ötməsinə bamayaraq bu günsevilir, geniş tamaşaçı kütləsi tərəfindən rəğbətlə qarşılanır. Martın 9-da Mədəniyyət və Turizm Nazirliyinin təşəbbüsü ilə filmin yaranmasının 20 illik yubileyi təntənəli şəkildə Nizami Kino Mərkəzində nümayiş olunacaq. Filmdə əsas və maraqlı - şair Moşu Göyəzənli obrazı ilə tanınan, sevilən aktyor, alq artisti Valeh Kərimovla söhbətimiz də yaratdığı bənzərsiz obrazı kimi maraqlı oldu.

Beləliklə müsahibimiz alq artisti, Sumqayıt Dövlət Dram Teatrının aktyoru Valeh Kərimovdur.

 

-Valeh müəllim, tamaşaçılar sizi Bət üzüyü filmində yaratdığınız Moşu obrazından sonra daha yaşı tanıdılar, sevdilər. Amma nədənsə Bət üzüyündən sonra başqa filmlərə çəkilmədiniz.

-Mən həmişə filmə çəkilmək istəmişəm. Amma dəvət almamışam. Dəvət etsələr məmnuniyyətlə çəkilərəm. Yalnız iki filmdə çəkilmişəm. Biri Bət üzüyü, digəri isə rejissor Ənvər Əbluçun rəhmətlik Həsən Əbluçla birgə çəkdiyi Pəncərə filmləridir. Ondan sonra filmə çəkilməmişəm. Bət üzüyü filminə çəkilməyimin səbəbi eyni adlı əsərin tamaşası ilə bağlı oldu. 1985-ci ildə Bət üzüyünün tamaşası Sumqayıt Dövlət Musiqili Komediya Teatrında oynanılmışdı. Həmin tamaşanı tez-tez televiziyada göstərirdilər. 1991-ci il kasıbçılıq, durğunluq illəri idi. Həm teatrlarda, həm də kinoda gəlirli əsər, tamaşa atarırdılar ki, çəkib pul qazansınlar. Ramiz Əzizbəylinin rejissorluğu ilə çəkilən Bət üzüyü filmi də həmin dövrlərə təsadüf etdi. Mənə də, Afaq anıma da öz teatrda yaratdığımız rollarımızı həvalə etdilər. Qalan aktyorları isə filmdə dəyişdilər. Amma biz öz rollarımızda qaldıq. Film ço uğurlu alındı. 20 ildir ki, insanlar bu filmə həvəslə baır. Bət üzüyü bu gün də aktuallığını qoruyub salayır.

-Valeh müəllim, həmin illərdən bu illərə qədər dəyişən nələr oldu?

- (köks ötürür) Ço şeylər dəyişib. Ömrümüz dəyişdi. Tamaşaya, filmə, yaradıcılığa, incəsənətə münasibət dəyişib. Əhali arasında tamaşaya, filmə bamaq marağı azalıb. O illər elə idi ki, Bət üzüyü filmi 1992-ci illərdən ekranlara çıdı. Bakıda, Gəncədə, Sumqayıtda nə qədər kinoteatr var idi, hamısında bu film göstərilirdi. Bət üzüyü filmi rayonların bütün kinoteatrlarında hər gün, gündə 5 seans, 6 seans göstərilirdi. İndi kinoteatrlar yodur. Film çəkilir, yalnız televiziyada ayda - ildə bir dəfə göstərilir, vəssalam. Filmlər təkcə Azərbaycan kinoteatrında göstərilir. O da müəyyən təbəqə var ki, onlar əbər tutanda gedib baırlar. O vat adi insan belə kinoteatra gedib 20-30 qəpiyə filmə baırdılar. 10 qəpiyə yadımdadır ki, gündüz seansları olurdu. Məktəblilər gedib baırdılar. İndi heç 10 manata da film yodur. Bəlkə də bahadır.

-Bət üzüyü filmindəki hər bir ifadə bu gün də aforizm kimi dillər əzbərinə çevrilib.

- O filmdə ço sözlər var ki, bu gün də dillər əzbəridir. Bir də görürəm mənimlə küçədə üz-üzə gələn adi tamaşaçı filmin elə bir hissəsindən söz deyir ki, fikirləşirəm söz mənə tanışdır. Sonra yadıma düşür ki, filmdə o sözlər var.

-Yəqin hələ də tamaşaçılar sizə Moşu deyə müraciət edirlər.

-Bəli. Moşu da deyirlər, şair Göyəzənli də. Amma nədənsə aktyor deyən yodur. Moşu dayı, Moşu müəllim deyənlər də olur.

-20 ildən sonra oşbətliyə qafiyə tapa bildiniz?

- (gülür) Xoşbətlik elə bir anlamdır ki, ona heç bir qafiyə tapılmır. Amma oşbətliyin özü də tapılmır. Müəyyən vatlarda bu insana nəsib olur. Amma oşbətliyin əbədi, daimi olması heç bir insana nəsib olmur. 20 ildən sonra yenə də oşbətliyi də atarıram, qafiyəni də.

-Bu gün aktyor Valeh Kərimov oşbətdir?

-Desəm ki, bədbətəm, bu qətiyyən düzgün olmaz. Xoşbətəm-müəyyən anlarda, müəyyən günlərdə. Elə olur ki, ırda bir problem üstündə insan həyatdan küsür. Deyirsən ki, məndən bədbət adam yodur. Sabah o düzələndə isə deyirsən məndən oşbət insan yodur dünyada. Amma ümumiyyətlə mən bu sənətdən ço razıyam. Sənətimə görə uğur qazanmışam, tanınmışam. Sənətimə görə dövlət diqqəti, tamaşaçı rəğbəti var mənə.

-Nədənsə son illər t üzüyü kimi güclü ssenarisi olan fimlər çəkilmir.

- Bu gün ssenari yazan ço azdır. Yazanlar da öz rejissorlarına ssenarini təqdim edirlər. Rejissorlar da həmin filmə öz aktyorlarını çəkirlər. Amma kütləvi şəkildə ssenari yazan yodur. Əvvəllər adicə teatrda bizə ildə 10 müəllif əsər təqdim edirdi. Çounu qaytarırdıq, yaşılarını qəbul edirdik. Yazan ço idi. Bu gün film üçün ssenari yazan yodur. Filmin yaşaması onun milliliyindədir. t üzüyü milli üsusiyyətlərimizi özündə əks etdirir. Əsərin müəllifi Vaqif Səmədoğlu həm gözəl dramaturq, həm gözəl şair, böyük insandır. O, bu ssenari ilə alqın damarını tuta bilib. t üzüyündə millilik ço olduğuna görə hamıya gəlir. Mən hərdən fikirləşirdim ki, gürcülərin çəkdiyi Əsgər atası filmini niyə hamı sevir? Bütün dünyada hamı Əsgər atası tanıyır. Əsgər atasını oynayan aktyor da ço sevilir. O filmə ço bamıram. Öz-özümdə müəyyən etdim ki, həmin o filmdə milli vətənpərvərlik, gürcü alqının milli keyfiyyətləri ço qabarıq verilib. Məsələn Fransaya, Amerikaya, lap Türkiyənin özünə tutaq ki, Şekspirin əsərini apar, yaşı ifa olunsun ya bir milli Azərbaycan əsərini apar. Təbii ki, Azərbaycan əsərinə maraq daha böyük olacaq. Çünki orada milli keyfiyyətlər olduğu üçün tamaşaçıya daha maraqlı gəlir. Xaricdə bardaş qurub oturmağa, içəri dail olanda ayaqqabıları çıarmağa s. yaşı mənada təəccüb edirlər. Millilik t üzüyündə ço olduğuna görə bəyənildi. Millilik elə Moşu obrazında da, Söylü obrazında da var. Onların ailəsində var. Onlar bamayaraq ki, kasıb, optimist, zəhmətkeş nəslin nümayəndələridirlər, əsl Azərbaycan ailəsidirlər. Onlarda bir-birinə qarşı inam, sədaqət var. Görürsünüz filmdə hərdən Moşu Söylünü döyür . Amma Söylünün atirinə ömründə Moşudan ayrılmağı gəlmir. Moşu da öz ailəsinə əyanət etmir. Dədə-babadan qalma keyfiyyətlər həmin filmdə öz əksini tapır.

-Film yenidən çəkilsəydi yenə öz milliliyini qoruyub salayardı?

Filmin yenə həminki kimi qalmasını istəyərdim. Bəlkə II seriyasının çəkilməsini istəyərdim. Dramaturq onu müasirləşdirsəydi maraqlı olardı. Amma ço vat əsərin ikinci hissəsi yazılanda parodiya kimi olur. Ona görə bəlkə o bir dəfə doğuldu, ömrünü sürdü getdi. İnsan necə olursa yaşı sənət əsəri ço vat elə olur. Amma yaşı əsər ço vat ölmür, qalır. Əminəm ki, bu filmə bizdən sonra gələn nəsillər baanda ya bizə rəhmət diləyəcəkdilər, ya da lənət ouyacaqlar.

-Mədəniyyət İncəsənət Universitetində çalışırsınız. Tələbələrinizin bu sənətə marağı sizi dərəcədə qane edir?

Mən bu universitetdə estrada aktyorlarına III kurslara dərs deyirəm. Artıq bir kurs buramışıq. Bu ikinci qrupumdur mənim. Tələbələr itisaslarına qarşı ço laqeyddirlər. Mən onlara aktyor sənətindən dərs deyirəm sənət yanğısını onlarda görmürəm. Yanğı da olmayanda çətin məsələdir. Ona görə insan özünə, çəkdiyi zəhmətə, vatına heyfslənir. Biz incəsənət üçün yanırdıq, bu universitetə dail olmaq üçün gecə-gündüz yatmırdıq. Amma indiki tələbələr bu universitetin qədrini bilmirlər.

 

Nisə Rafiqqızı

 

Olaylar.- 2012.- 2 mart.- S.10.