Üç bacının qəhrəman
qardaşı - Şuşa uğrunda ŞƏHİD OLDU
Vətən müharibəsində minlərlə
azərbaycanlı gənc torpaqlarımızın
işğaldan azad olunması uğrunda qəhrəmanlıqla
vuruşdu, adlarını tarixə yazdırdılar. Onlardan
biri də Bilal Xanlar oğlu Qənbərovdur. O, 1993-cü il
sentyabrın 29-da Bakı şəhərində anadan olub.
2000-2011-ci illərdə Səbail rayonunun E. Əliyev adına
162 nömrəli tam orta məktəbdə təhsil alıb.
Bilal əxlaqı, tərbiyəsi, mənəvi keyfiyyətləri
ilə həm müəllim, həm də şagird kollektivinin
sevgisini qazanıb.
2018-2020-ci illərdə Azərbaycan Silahlı
Qüvvələrinin Beyləqan rayonunda yerləşən N
saylı hərbi hissəsində müddətli həqiqi hərbi
xidmətdə olub. Yanvarın 5-də hərbi
xidmətdən tərxis olunmuş Bilal Qənbərov 2020-ci
il sentyabrın 27-də Azərbaycan Silahlı Qüvvələri
tərəfindən Ermənistan işğalı altında
olan ərazilərin azad edilməsi üçün
başlanan Vətən müharibəsində iştirak edib.
Ad günlərində evdə ola bilməyib
Bacısı Aida deyir: “Bilal ötən ilin
yanvarında hərbi xidmətdən gəlmişdi. Onun ən
böyük arzularından biri ali təhsil alıb
yaxşı bir peşəyə sahib olmaq, qızı
Nazlını hərtərəfli böyütmək idi.
Boş vaxtlarını onunla keçirər, qızına
qayğı göstərərdi. Bundan əvvəlki ad
günlərini, yəni 25, 26 yaşlarını hərbi hissədə
qeyd etdiyi üçün 27 yaşını başqa cür
qeyd edəcəkdik. Qərara gəlmişdik ki, tədbiri ailə
üzvləri və dostları ilə birlikdə keçirək.
Amma bu dəfə də alınmadı, qardaşım
sentyabrın 29-da, ad günündə könüllü cəbhəyə
getdi. Səbail “hərbi komissarlığı”nda evə gələn
zəngdən bildik ki, döyüşlərdə iştirak
etmək üçün könüllü
yazılıbmış. Həmin günədək bundan xəbərimiz
olmayıb. Sonradan bildik ki, iyul ayında Azərbaycan-Ermənistan
sərhədində davam edən gərgin atışmalara
görə ön cəbhəyə gedib vuruşmaq istəyənlərdən
biri olub. Mənim qardaşıma da bu yaraşırdı.
Onu deyə-gülə yola saldıq. Bilal yola
düşərkən qələbə ilə
qayıdacağını bildirdi. Şuşaya bayraq sancmaq isə
ən böyük arzusu idi. Arzusunun da arxasınca getdi.
Qardaşım bu dəfə də ad
gününü bizimlə deyil, Vətən uğrunda xidmətdə
qarşıladı”.
“Mən ölməyə
deyil, öldürməyə gedirəm”
Vətən müharibəsi ərəfəsində
Bilal Qənbərov əvvəlcə Ağcəbədidə
yerləşən N saylı hərbi hissədə təlimlərə
qatılıb. Anası Gültəkin xanım ilə telefonla
danışanda tezliklə döyüşlərdə
iştirak etmək üçün ön cəbhəyə
göndəriləcəyini bildirib:
“Cəbhədə ağır döyüşlər
gedir. Yaxın günlərdə bizi də ön cəbhəyə
aparacaqlar, döyüşlərdə iştirak etmək
üçün hazırıq. Boyunbağım belə
hazırdır. Onun içərisində ad və soyadım
var. Müharibədir, əgər şəhid olsam onun köməyi
ilə kimliyimi müəyyən etmək mümkün olacaq.
Amma mən ölməyi deyil, öldürməyi, qələbə
ilə sağ-salamat qayıtmağı düşünürəm”.
Bilal Qənbərov və onunla birlikdə təlimlərdə
iştirak edən əsgər yoldaşları oktyabrın 3-də
ön cəbhəyə göndərilib. O, əvvəlcə
Cəbrayıl rayonunun kəndlərinin azadlığı
uğrunda gedən döyüşlərdə iştirak edib.
Ermənistan Silahlı Qüvvələrinin atəş
nöqtələrinin susdurulması və onların
döyüş fəaliyyətinin qarşısının
alınması nəticəsində rayonun bir çox
yaşayış məntəqəsi işğaldan azad edilir.
Bu döyüşlərdə Bilal dəfələrlə təhlükə
ilə qarşılaşdı, ölüm bir
addımlığında oldu, sağ qalmağı bacardı.
Bacısı Aida deyir: “Bizimlə tez-tez telefonla
danışırdı. Harda olduğunu deməzdi,
üstüörtülü danışardı. Bilal hərbi
xidmətdə sürücü olmuşdu, fikirləşirdik
ki, yəqin sürücü kimi əsgərlərimizə
sursat və ərzaq daşıyır. O, açıq deməsə
də bildirirdi ki, hansı əmr verilsə, bir əsgər
kimi verilən döyüş
tapşırığını yerinə yetirir. Onda
anladım ki, sürücü deyil”.
“Düşməni qazdığı
“çuxurlardan” sıxışdırıb
çıxarırıq”
Bilal Cəbrayıl şəhərinin
də işğaldan azad olunmasında iştirak edib. Şiddətli
döyüşlər zamanı qoşunlarımızın
şəxsi heyətinin şücaəti nəticəsində
oktyabrın 4-də Cəbrayıl şəhəri və
rayonunun bir neçə kəndi işğaldan azad olundu.
Bu, çox böyük strateji və əhəmiyyətli əməliyyat
idi. Cəbrayıl döyüşü faktiki olaraq
düşmənin ən böyük məğlubiyyəti,
Ermənistanda daxili siyasətə ciddi təsir edən hərbi
əməliyyat oldu. Düşmən texnika, silah-sursat və
canlı qüvvə sarıdan böyük itkilər verdi.
Külli miqdarda yararlı tank, işlənməmiş
silah-sursat Azərbaycan ordusunun əlinə keçdi. O
döyüşdən sonra Bilal ailəsinə zəng edəndə
deyib:
“ Burada ağır döyüşlər gedir.
Düşməni qazdığı “çuxurlardan”
sıxışdırıb çıxarırıq, həm
texnika, həm də canlı qüvvə itkiləri
çoxdur. Hər şey yaxşıdır, bir az yorğunam,
məndən narahat olmayın. Nazlıya yaxşı baxın,
onun üçün darıxıram”.
- Qırıq-qırıq
danışığından başa düşdüm ki,
ağır döyüşdən çıxıb və həyacanlıdır,
- bacısı Aida o günləri xatırlayır.
“Dözmədim - Bacın sənə qurban!
Özünü qoru, sənə kontur göndərək,
tez-tez zəng et ki, səndən məlumatımız olsun,-
dedim.
Cavabında – bizə ancaq dualarınız
lazımdır,- söylədi.
Telefonda bir anlıq pauza yarandı, qorxdum ki, nəsə
olub, bədənimdən soyuq tər axırdı. Həyacanlı
idim, bəlkə yaralanıb,-bir anlığa
düşündüm. Yaranmış pauza mənə bir il
kimi gəldi. Xəttin o biri tərəfində
qardaşımın səsini eşidəndə rahatlandım.
Dedi:
“Bu döyüşdən sağ
çıxdım, artıq mənə ölüm yoxdur. Düşmənin qoyub qaçdığı səngərdə
möhkəmləndirmə işlərini təzə başa
çatdırıb dincəlirdik ki, Ermənistan Silahlı
Qüvvələri bizi səngərdən çıxarmaq və
onu yenidən ələ keçirmək üçün
mövqeyimizi top və minaatanlarla atəşə tutdu.
Sonra düşmən piyadaları zirehli texnikanın köməyilə
hücuma keçdi. Lakin istədiklərinə nail ola bilmədilər,
itki verərək geri çəkilməli oldular. Yolboyu
vurulmuş çoxsayda erməni texnikası, məhv
edilmiş və çürüməkdə olan əsgərlərinin
meyitləri qalıb. Bu, başqasının
torpağını işğal edənlərin aqibətidir,
başqa cür də ola bilməz””.
Bilal Qənbərov Cəbrayıl şəhəri
azad edildikdən sonra Füzuli iştiqamətində həyata
keçirilən əməliyyatlarda iştirak edib. Ailə
üzvləri onun yerininin dəyişdirilməsini halallaşmasından
biliblər.
“- Hər şeyə hazır olun,- deyirdi. Dəqiq
bilirəm ki, oktyabrın 7-də Füzuliyə yola
düşüb. Çünki SMS-də yazmışdı ki,
mamaya heç nə demə, gördüklərim, eşitdiklərim
dəhşətdir”,- bacısı deyir.
3 günlük itkin
Bilal sonradan Hadrurt istiqamətində
döyüşlərdə də iştirak edib. Buradakı
düşmən istehkamları Azərbaycan ordusunun
hücumunun qarşısını ala bilmədi. Artıq
oktyabrın 9-da Hadrut qəsəbəsi işğaldan azad
edilmişdi. Nəticədə Ermənistan Silahlı Qüvvələrinin
Fizuli və Cəbrayıl istiqamətində yerləşən
hərbi hissələrinin həm idarəedilməsi, həm də
təchizatı pozuldu. Çünki idarəetmə Hadrutdan həyata
keçirilirdi.
Bilal Hadrut azad olduqdan bir gün sonra ailəsi ilə
danışıb.
“Oktyabrın 10-da onunla danışa bildik. Səsi
çox yaxşı gəlirdi, sevinirdi. Düşməni
necə məhv elədiklərindən bəhs edirdi.
Oktyabrın 11-də səhər tezdən də
danışdıq, “mən yaxşıyam”,-
dedi, sağollaşdı. Ondan sonra Bilaldan 4
gün xəbər çıxmadı. Həmin
vaxt məhəlləmizə 2 şəhid gətirildi. Biz fikirləşirdik ki, yəqin Bilala da nəsə
olub. Qardaşım bir də oktyabrın
15-də evlə əlaqə saxladı. Hadrutda
olduğunu dedi. O, 3 gün itkin düşübmüş. Başına gələnləri telefonda
danışa bilmədi. Ancaq onu dedi ki, SMS yazmayın, telefonun ekranı işləmir. Məhəlləmizin
şəhidlərdən də xəbəri var idi”,- bacısı deyir.
Bilal Qənbərov Füzulinin və Şuşanın
azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə
də savaşdı, oktyabrın 17-də Füzulini
düşməndən azad etdilər.
Bilalın
qazi dostu Əlşad (Elşad) deyir: “Füzuli şəhəri
uğrunda gedən döyüşlərə qədər
birlikdə olduq. Aramızda iki Bilal var idi. Qənbərov Bilalı saç rənginə
görə "Sarı" ləqəbi ilə
çağırırdıq. O, çox zarafatcıl,
tez ünsiyyət qura bilən pozitiv, mərhəmətli bir
dost idi. Müharibə şəraitində
yaşadığımız çətinliklərə
baxmayaraq, öz zarafatlarından qalmırdı və komandanın
əhvalını yüksəldirdi. Həmişə
qızından danışırdı. İlk
gündən etibarən bir yerdə olsaq da, Füzulidə
yollarımız ayrıldı. Çünki
mən yaralandım və yoldaşlarımdan xəbərsiz
ayrı düşdüm. Sonradan eşitdim
ki, Füzuli şəhərinin azad olunmasında iştirak
edib”.
Ağır
Şuşa döyüşü
Qarşıda
Şuşa şəhərinin azad edilməsi
kimi çox şərəfli döyüş əməliyyatının
həyata keçirilməsi dururdu. Oktyabrın 18-də Bilal
atası Xanlar kişi ilə
danışıb və Şuşa istiqamətində
vuruşacağını söyləyib.
“Hadrutda olanda bizimlə rahat danışırdı. Oktyabrın 23, 28, 30, 31-də
də telefon danışıqlarımz oldu. Həmin
vaxtlar Əbdül və İsmayıl adlı
döyüş yoldaşlarının telefonlarından istifadə
edirdi. Özünün telefonuna
yağış suyu düşdüyündən işləmirdi.
Səsi o qədər yaxşı idi ki, biz artıq Bilalın
sağ qayıdacağına əmin idik, buna bizdə inan
yaranmışdı. Prezidentimizin
çıxışları ilə maraqlanırdı. İlham.Əliyevin ifadələrinin onları
ruhlandırdığını deyirdi.
Qardaşım uşaq vaxtından gəzməyi, səyahət
etməyi çox xoşlayırdı. Qarabağin təbiəti
onu valeh etmişdi.
–Qarabağ
cənnətdir, onun kimi gözəl mənzərəsi olan, məni
doğma Arıxlım kimi özünə cəlb edən
ikinci bir yer yoxdur. İnşallah siz də gələrsiniz, mənim
haqlı olduğumu öz gözlərinizlə görərsiniz,-deyirdi.
Mən isə
“inşallah, sağ-salamat qayıdarsan, bizi özün Qarabağa
səyahətə apararsan” dedim. Amma Bilal mənə “apararam”,
demədi”,- bacısı Tamilə Qənbərova
deyir.
Şuşaya gedən yol çox təhlükəli idi. Həm ərazi, həm də
seçilən marşrut nəqliyyat vasitələri
üçün uyğun olmadığından Bilalgil beş gün Şuşa istiqamətində
piyada hərəkət etməli oldu, yarğanları, meşələri
və dağları keçdilər. İlk dəstələr
Şuşa istiqamətindəki strateji
yüksəkliklərdə, kəndlərdə möhkəmləndilər.
Azərbaycan ordusunun ön dəstələrinin
sıralarında Bilal Qənbərov da vardı.
“Hasdrut-Şuşa yolunu piyada getdik. Dəfələrlə
düşmən tərəfi bizi minaatalarla atəşə
tutdular, yaralanan və şəhid olanlarımız oldu, ruhdan
düşmədik, yolumuza davam etdik. Döyüşdük,
Şüşə istiqamətində kəndlərimizi azad
etdik. Evlərə girəndə
düşmənin bizdən necə qoruxduğunun şahidi olurduq.
Onlar döyüşmək bir yana, qorxularından addım səslərimizi
eşidib qaçırdılar”,- Bilal
telefonla atası ilə danışanda deyib.
Sohra piyadalarımıza artilleriya dəstəyi vermək
məqsədi ilə Şuşaya sıx Qarabağ meşələrindən
yeni yol açılıb. Mühəndis-istehkamçılar
ensiz dağ cığırını texnikanın hərəkət
edə biləcəyi meşə yoluna çeviriblər.
Nəticədə Azərbaycan bölmələri
artilleriya qurğularını Çanaxçı kəndi ətrafına
çəkə bilib. Elə burada da yeni
artilleriya dueli başlayıb. Azərbaycan
dağ piyadalarının uğurlu hücumu qəfil pusquya
salınmış erməni əsgərlərinin sonuncu
müqavimətini də qırıb.
Bacısı
Tamila Qənbərova: “Sonuncu dəfə oktyabrın 31-də
danışdıq. Tələm - tələsik
danışırdı, sanki harasa tələsirdi. Şəhadətə tələsirdi özü bilmədən,
mədəniyyətimizun mərkəzi, müqəddəs
şəhərimiz Şuşanın düşməndən
azad olunması uğrunda döyüşə tələsirdi.
Bu məqsəd üçün
seçilmişlərdən biri idi, mənim qardaşım.
Son cümləsi bu oldu:
– Bilmək
olmaz, bu, son danışığımız da ola
bilər. Risk edib mamamla danışa bilmirəm.
Geri dönməyə bilərəm, hər şeyə
hazır olun! Qızım Nazlı sizə əmanət, ondan
müğayət olun! Ordumuza dua edin,
çünki bizi dualarınız qoruyur.
Həmin gün də heç qorxmadıq. Bizdə onun
sağ-salamat qayıdacağına inam vardı. Bilal artıq noyabrin 2-də ağır
döyüşdə iştirak etdi. Həmin
gün əsgər yoldaşlarından biri yaralandı.
O, həyatını təhlükə altına atıb
yoldaşını təhlükə zonasından
çıxarıb sakit bir yerə aparıb və təxliyə
olunmasına kömək edib”.
“Sağ
qalmağıma görə ona borucluyam”
Əsgər
yoldaşı İsmayıl: “Hadrutdan Şuşayədək
döyüşlərdə birlikdə vuruşduq. Biz
üç dost idik. Yediyimiz, içdiyimiz hər
bir şeyi üç yerə bölürdük. Həmişə qızı haqqında
danışırdı. Yaşadığımız
ünvanları bir – birimizə demişdik ki, müharibədən
sonra da əlaqə saxlayaq. Noyabrın 2-də
mən qəlpə yarası aldım. Bilal
və Əbdül məni xəstəxanaya yola saldılar.
Sağ qalmağımda Bilalın böyük rolu var. Əgər
o, məni vaxtında döyüş meydanından
çıxarmasa idi, çox qan itirəcək, həlak
olacaqdım. Sağ qalmağıma görə ona borucluyam”.
Bilal yaralı əsgər vasitəsilə ailəsinə
xəbər göndərib. Bu barədə anası
danışır: “Oğlum ağır döyüşlərdə
iştirak edirdi, neçə gün idi ki, ondan məlumat ala
bilmirdik, çox narahat idim. Hər gün isə
narahatlığım artırdı. Qonşum
bizə gəldi və Bilaldan xəbər gətirdiyini
bildirdi. Onun qohumu Bilalın olduğu cəbhə
bölgəsində xidmət edirdi, bundan Bilalın da xəbəri
vardı. Sonradan bildim ki, oğlum yaralı əsgər
vasitəsilə ona sağ-salamat olduğu barədə xəbər
göndərib:
– Ata-anama
desin ki, sağ-salamatam, narahat olmasınlar. Zəng
etməmişəm, birdən elə bilərlər ki, mənə
nəsə olub. Mən yuxardayam, telefon
orada tutmur. Qızıma yaxşı
baxsınlar”.
Noyabrın
3-də Bilal döyüşdə ağır yaralanır
Bilal sanki şəhid olacağını bilirdi. Noyabrıən 3-də bu
barədə döyüş dostlarına da söyləyir:
–Məndə
qəribə bir hiss var. Ürəyimə damıb ki, bu
gün şəhid olacağam.
Və həmin gün döyüşdə ağır
yaralanır.
Döyüş yoldaşı İbrahim Abdullayev bu barədə
deyir:
“Ermənistan Silahlı Qüvvələri Şuşa
istiqamətində döyüş
tapşırığını yerinə yetirməyimizə
mane olmağa çalışır, mövqelərimiz atəşə
tuturdu.
Noyabrın 3-də bölüyümüz səngərdən
dərəyə düşərkən düşmən top və
minaatanları bizim olduğumuz ərazini atəş altında
saxladı, snayperlər də fəallıq göstərirdi. Bilal əvvəlcə qolundan snayper atəşi ilə
yaralandı. Minaatanın mərmisinin
yaxınlıqda partlaması nəticəsində
ayağından da qəlpə yarası aldı. Qızğın döyüşlər getdiyindən
Bilalı vaxtında təxliyə etmək mümkün
olmadı. Ona ilkin yardım göstərilsə də,
çox qan itirdi. Biz onu ancaq axşamüstü
dərədən çıxara bildik. 4 nəfərlə
yaralını dağdan düşürdük, tibb məntəqəsinə
çatdırmaq üçün 12 km yol getdik. Yola çıxanda “Pikap” maşını gəldi və
Bilalı ona mindirdik. Bir az
getmişdik ki, qarşıdan sanitar maşınının gəldiyini
gördük, sürücüyə işarə edib
saxlatdıq. Köməkləşib
yaralını sanitar maşınına qoyduq. O, məndən
su istədi. Suyun yaralı üçün təhlükəli
olduğunu, qanaxmanı artırdığını bildiyimdən
özümü eşitməzliyə vurdum. Yol boyu gedə-gedə Bilalı
danışdırırdım ki, huşunu itirməsin. Çünki çox qan itirmişdi, əsas təhlükə
ondan ibarət idi ki, orqanizm daxilində qan kütləsinin kəskin
şəkildə azalması ürək fəaliyyətini pisləşdirirdi.
Bu zaman bütün həyati vacib orqanlar da
oksigen çatışmazlığından zərər
çəkməyə başlayır və yaralı
huşunu itirir. Ona yemək və maye vermək
də olmazdı. Bunlar ölümlə nəticələnə
bilərdi. Tez-tez təsəlli verirdim.
–
Yaxşı olacaqsan. Allaha şükür, təhlükəli
heç nə yoxdur, səni sanitar maşınına
çatıra bildik, -deyirdim.
Təsəlli verir, inandırmağa
çalışırdım ki, həyatı
üçün təhlükə yoxdur. Yenə məndən su istədi,
sonra dedi ki, siqaret yandır, çəkim. Qutudan
bir siqaret götürüb onun üçün
yandırdım. Bir-iki qulab vurdu, üzünü mənə
çevrib dedi:
– Mənə
su ver, ürəyim yanır! Onsuz da ölürəm,
sonra peşman olma.
Dözə bilmədim, qapaqda su verdim, içdi. Daha bir siqaret
yandırdım, axırıncı dəfə çəkdi.
Bilalın Nazlı adlı qızı var. Fikirləşdim
ki, onun adını çəkim, bəlkə əhvalı
düzələ. Dedim:
–
Müharibədən evimizə sağ - salamat
qayıdacağıq. Nazlının xeyir
işində də iştirak edəcəyik, hər şey
yaxşı olacaq.
Mənə
diqqətlə baxıb – ürəyimə damıb ki,
Nazlını bir daha görməyəcəm! Gözəl
balam!,-dedi".
“Son sözləri hər dəfə
yadıma düşəndə çox pis oluram”
Döyüş yoldaşı
İbrahim Abdullayev: “Xəstəxanaya çatdırılanda
artıq Bilalın vəziyyəti çox ağır idi. Rəngi solmuş, nəfəsi zəifləmişdi.
Çox
ağır hislərlə geri qayıtdım və bir gün
sonra Şuşa uğrunda
döyüşdə yaralandım. Noyabrın 4-də
döyüşlər Şuşa
yaxınlığında davam etdirdi. Bizim
qüvvələr Şuşa– Laçın yolununun bir hissəsinin
nəzarətini ələ keçirmişdi. Düşmən əks-hücuma keçib yolu
açmağa çalışırdı. Mən də bu döyüşdə yaralandım.
Hospitalda eşitdim ki, Bilal şəhid olub.
Şəhid yoldaşımın son sözləri bu
gün də qulağımda səslənir. Hər dəfə
yadıma düşəndə çox pis oluram.
Yanında
döyüş yoldaşın ağır yaralanır, onu
çiynində daşıyırsan, min bir əziyyətlə
tibb məntəqəsinə çatdırırsan, sonra da
eşidirsən ki, səninlə ən ağır
döyüşlərdə iştirak edən,
axırıncı çörəyini
bölüşdüyün, dost dediyin silah qardaşın
şəhid olub - bunu qəbul etmək asan deyil. Hələ mənim üçün heç asan
deyil, yadıma düşdükcə qüssə, kədər
qəlbimi sıxır.
Bilalın ən böyük arzusu Şuşaya bayraq
sancmaq və evinə qələbə ilə qayıtmaq idi. Amma Bilal
Şuşanın azad olunmasını görmədi. Noyabrın 3-də Şuşa uğrunda
döyüşdə şəhid oldu”.
“Ən
böyük qorxusu düşmən tərəfdə
yaralı qalmaq idi”
“Qardaşımın ən böyük qorxusu
düşmən tərəfdə yaralı qalmaq, əsir
götürülməklə bağlı idi. Biləndə
ki, onu döyüş meydanından əsgərlərimiz
çıxarır, sevinib, rahatlıq tapıb. Bilaldan qalan
yeganə nişanələr isə 4 yaşlı qızı
Nazlı və bir də dostlarının bizə təqdim
etdiyi bayraqdır”, - şəhidin bacısı deyir.
Onun sözlərinə görə,
döyüş yoldaşları Şuşaya sancılan,
üzərinə Şuşa torpağı və şəhid
qanları hopmuş bayrağı gətirərək
Bilalın ailəsinə təqdim edib.
“Tərxis olunduqdan sonra dostu Fərid və bir
neçə döyüş yoldaşı Bilalın son
arzusunu həyata keçirdilər. Şuşaya sancılan
bayrağı evimizə, Bilal üçün
ayrılmış guşəyə təqdim etdilər.
Qardaşımın döyüş ruhu
yüksək idi, heç fikirləşmədən torpaq
uğrunda, Vətəni və bayrağı uğrunda
canından keçdi, Sağ olsun silahdaşları,
Şuşanı düşməndən azad etdilər”.
***
Bilal Qəmbərov Səbail rayonunun Badamdar qəsəbəsində
dəfn olunub.
Azərbaycanın ərazi
bütövlüyünün təmin edilməsi uğrunda
döyüş əməliyyatlarına qatılan və hərbi
hissə qarşısında qoyulmuş
tapşırıqların icrası zamanı vəzifə
borcunu şərəflə yerinə yetirən Bilal Qənbərov
ölümündən sonra Prezident İlham Əliyevin sərəncamlarına
əsasən, “Vətən uğrunda” və
“Şuşanın azad olunmasına görə” medalları ilə
təltif edildi.
Pünhan Əfəndiyev
Üç nöqtə.- 2021.- 14
yanvar.- S.8-9.